Wyjazd wyjazd i znów na Olechowie, w domu… ale gdzie jest lepiej, jak nie w domu?? Spędziłam cudny weekend 200 km od mieszkania, z rodziną mojego narzeczonego. Trochę bliżej ich poznałam, aniżeli 2 lata temu. Chociaż szczerze pisząc gdyby nie atrakcja Dinusiów [URL="http://www.juraparkbaltow.pl/"]http://www.juraparkbaltow.pl/[/URL] to Bałtów nie miał by z czego słynąć. Ale przecież my, musieliśmy zobaczyć, co tam się dzieje? Co tam się pozmieniało? Może coś nowego. I skusiliśmy się na „Zwierzyniec Górny” Wycieczka żółtym „School bus’em’ z gadatliwym przewodnikiem, z cudnym poczuciem humoru:) Dwa dni, mnóstwo zdjęć, cudne wspomnienia.

I to robienia mięsa. Czułam się jak w prawdziwej masarni. Tu, kiełbasa, tam kaszanka, a gdzieś indziej jeszcze pasztetowa…:) Pierwszy raz coś takiego widziałam:))

Okół. Piękne widoki, cudne odstresowanie się, i ten brak zasięgu:) Odpoczęłam, mimo tego że daleko od domu. Mnie i Łukaszowi potrzebny był taki wyjazd =)

Długi weekend szybko zleciał ^^

Jeżeli ja odpoczywam – jest to odpoczynek, Jeżeli ktoś odpoczywa- nazywam to lenistwem… ^^

Dzisiaj wróciłam z fajnej spędzonej nocy poza domem. Spędziłam ją nad wodą w Czarnocinie. Mimo tego, że straszyły mnie chrabąszcze, to cudownie spędziłam – wypoczywając. Wieczorem, patrząc w gwiazdy myślałam o moim narzeczonym. O tym, że my tutaj jesteśmy tylko we dwoje. Nocowanie w namiocie, gdzie nikogo nie było. Picie słodkiego wina w kubeczkach – przecież nie musi być do końca schematowo, po co nam kieliszki? Tak było lepiej. )

Dwa dni nad wodą, gdzie teraz jestem brązowa od słoneczka:) Raptem 20 km od domu, a jak cieszy.
Super było ^^

Teraz przez wyjazd trochę pociągam nosem, ale nie ma to znaczenia.
Spontaniczny wyjazd. Uwielbiam….

Chcę sobie zaufać, ale nie wiem jak….

I po remoncie kuchni. Gdy do niej wchodzę, uśmiech pojawia mi się na twarzy. Jestem dumna, że zdecydowałam – wyrzucić parę ‘gratów’. Podczas tego całego zamieszania, przesuwanie szafek, odkurzania, etc. Zrozumiałam jedno. Że to nie tylko ‘remont’ w domu, ale także u mnie wewnątrz mnie. Wyrzuciłam brudy, czemu nie mogę zrobić tego samego z życiem? Po prostu ‘rzeczy’ nie potrzebne i nieprzydatne usunąć?

Kuchnia, wygląda bardzo fajnie;-)

Remont siebie?????

„Za każdy dzień,za piękny sen,nawet za łzy.Za to co mam,że nadal trwam.Dziękuję dziś.”

Pijąc kawę przed wyjściem do pracy, przy głośnej muzyce w słuchawkach Martusia jak zawsze myśli. Myśli o swoim związku, o przyszłości, o tym, jak bardzo jej się nie chce. Ale pociesza się faktem, że już niedługo. I co cieszy się, z tego, że niedługo będzie jeszcze gorzej? Chyba tak. Kocham życie, po prostu. Może dlatego że wszystko biegnie spokojnie tą drogą, którą ja chcę. Facet leży obok mnie w dodatku ten, którego kocham i z którym chcę spędzić życie. Pierścionek świeci z blasku światła od lampki. I widnieje uśmiech na mej twarzy. )

„Czy nie widzisz, że ja – że ja – potrzebuję Cię?Czy nie słyszysz kiedy wołam Cię?Taka ciemna bywa noc bez Ciebie – bez barw.To ja, żyję z dnia na dzień.W labiryncie szczęścia gubię się.” Sumptuastic – Już nie wierzę

Pozytywnie.:)

Czy stać mnie na takie poświęcenie??;)

Dowiedziałam się niedawno, że na pewno dostanę się na studia, moje wymarzone pielęgniarstwo – to jest to. Szczytny zawód. I pragnienie od małego. Zawsze chciałam pomagać ludziom – pielęgnować ich, etc, a w tym roku mam to do spełnienia. Szukam informacji na ten temat. Na temat Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Ma, bardzo dobrą reputację, ale czy mi wystarczy sił, aby siedzieć po 12 godzin na uczelni. Chcę tego, pragnę, ale jednocześnie się boję. A co jednak jak mi nie wyjdzie? Kiedy nie udźwignę tego ciężaru? Nauki bardzo dużo, czasu bardzo mało. Ale coraz bardziej mnie to kręci. I coraz bardziej mnie to stresuje. Przecież, tak miało wyglądać moje życie. Studiuję, a potem pracuje jako pielęgniarka:)) Poświęciłam rok na mieszkanie i na to, by odetchnąć od przeżyć. Bo rok 2010 był dla mnie rokiem wyjątkowym. Dostałam mieszkanie, zaręczyłam się z moim partnerem:) I było parę, och i ach. Teraz dopiero odpoczywam, po prostu odpoczywam. I czekam na decyzję czy będę studentką czy nie.
Kiedy przejeżdżam obok liceum, zawsze się zamyślę, choć na chwilę. Tyle chwil i ta tęsknota za klasą, za nauczycielami, za panią od biologii… Wypadało by odwiedzić, stare dobre miejsce.;)

Jest mi teraz cudnie. Szczęśliwa. Spokojna. Mająca wszystko gdzieś. I biegnąca z prądem. Już nie pod prąd. Uspokoiłam się, jestem mniej nerwowa. Chyba potrzebowałam takiego oderwania się od pewnych osób =)
Uwielbiam z Tobą wariować. )

I słowo ‘przestań” tłumaczy ‘chcę, żebyś był blisko”

[URL="http://www.youtube.com/watch?v=iirwzyxtllk"]KLiK:
http://www.youtube.com/watch?v=IirWZYXtLlk[/URL]

„uśmiechnij się choć raz,
z uśmiechem Ci do twarzy”

I sama mordka się śmieje.

„Kochać i pragnąć, tęsknić i żałować
Padać boleśnie i znów się podnosić
Krzyczeć tęsknocie „Precz!” i błagać „Prowadź!”
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć…”
Leopold Staff

Zawsze iść, rozkaz który mam we krwi, małą wojnę w sobie mieć.

Mam w sobie emocje, nie do-opisania. Duszę pewne emocje z tym, że straciłam, choć tak naprawdę nie chciałam jej stracić. Stracić szansy. A jednak. Nie obliczalnie, niespodziewanie straciłam. Ciągle o tym myślę, zastanawiam się jak to by było, czy coś by się zmieniło, czy wtedy czułabym się wyjątkowa. Męczy mnie to. Bardzo. A co najgorsze. Nie mogę tego nikomu powiedzieć. Nie chcę narzucać się nikomu. Przyjaciele mają zbyt wiele swoich problemów. Więc zostałam sama. Uciekam?? Pewnie tak. uciekam w pracę. W internet. Może zabić czas, w poszukiwaniu zbędnych i zgubnych informacji. Można na chwilę chociaż o tym zapomnieć. A chwila trwa tak krótko w czasie. Staram się nie przejmować tym, co straciłam, co zepsułam, z czego zrezygnowałam, a to co mogłam mieć. A jednak to jest silniejsze. Bardziej silniejsze. Zawsze byłam słaba, lecz teraz jest jeszcze gorzej. Nie umiem patrzeć na cierpienie innych i zrobię wszystko, aby tylko komuś było dobrze. Mimo tego, że ja wtedy więcej stracę. Nie umiem być twarda. I zmiękłam. Wybaczyłam. Mimo tego, że mówiłam, że nigdy tego nie zrobię…:( I prawdą jest „nigdy nie mów nigdy”. Jestem na zakręcie życia. I nie wiem, czy skręcać, czy jednak cofnąć się i po prostu wydusić to co mnie gryzie. Nie wiem dlaczego akurat ta sprawa mnie tak męczy. A jednak.